Memoires van een Sparks

Op deze pagina wil ik “In Memoriam” berichtjes plaatsen van vrienden en kennissen die overleden zijn, met wie ik gevaren heb  bij Koraal Scheepvaart Mij en/of waarmee ik gestudeerd heb op de zeevaartschool in Vlissingen.

Alex de Bruijne †

Alex studeerde voor R/O op de zeevaartschool  in Vlissingen en zat dus dan ook  op het internaat. Wij waren samen begonnen in de opleiding (R/O), maar na het eerste jaar ging ik over naar de HBO-opleiding, terwijl hij dat jaar zou proberen zijn 2e klasse certificaat te behalen.

Wij zaten samen op de zolderkamer van huis 12 of 14 , wat voor wat de studie betrof, de beste plaats was. Het was er altijd lekker rustig met weinig bezoekers en/of verstoringen. Ook had de zolderkamer een voordeel, we hadden een eigen wastafel, en behoefden dus ´s morgens niet in de file in de andere badkamer. Wij konden goed met elkaar overweg, mede ook dat we zo ongeveer dezelfde interesses hadden, watersport, en af en toe een biertje drinken.

Hij was er normaal gesproken alleen maar tijdens de week, want in het weekeinde ging hij naar huis in Blankenberge aan de Vlaamse kust, waar hij in de zomer strandwacht was op een van de bekende stranden aldaar.

Zo voor zijn examen, begon Alex toch wat gespannen te raken, en dat reageerde hij af, door met mij af en toe een flink partijtje te worstelen op de zolderkamer. Enfin, hij moest op voor zijn examen, en slaagde voor zijn certificaat 2e klasse. Volgens mij is hij toen naar de praktijk-cursus van RH gegaan in Amsterdam, maar daar bleek dat er op dat moment een overschot aan R/O´s was, en hij verplicht op de praktijk-cursus moest blijven hangen, of anders iets anders gaan zoeken. In die tijd wisselden wij regelmatig brieven, zodat ik wist wat hij deed, en hij wist waar ik mee bezig was.

Ik heb toen nog een aantal brieven gekregen uit zuid-Afrika waar hij naar toe was gegaan, en waar hij was gaan varen als R/O bij als ik het me goed herinner SAF-marine. Hij had het daar goed naar zijn zin, en ook in zijn verlof bleef hij in zuid-Afrika waar hij zich goed kon vermaken, zoals bleek uit zijn enthousiaste brieven. Maar op een gegeven moment kreeg ik geen brieven meer van Alex, en stuurde ik een brief naar zijn oude huisadres in Blankenberge, om te vragen of Alex misschien van adres of maatschappij was veranderd. Daarop kreeg ik een brief terug van Alex´s vader dat Alex overleden was in Walvisbaai /Namibië.

Hij had aan boord een blindedarm-ontsteking gekregen, en aan boord durfden ze hem niet te opereren. Het schip was ter hoogte van Sint Helena, en heeft koers verlegd naar Walvisbaai/Namibië om hem daar in een ziekenhuis te laten opnemen. Hij kwam daar in het ziekenhuis al met een gecompliceerde buikvlies infectie, ze hebben hem nog wel geopereerd, maar hij heeft het niet gehaald. Het zal ongeveer zo rond 1981 geweest zijn dat ik die brief gekregen heb.

Op zo´n moment denk je, hoe is het mogelijk dat iemand aan een zo simpele aandoening kan overlijden. Maar ja, als je op een schip zit ligt het toch anders. Hij was ook de communicatie-officier en wat doe je als Kapitein, als je sparks niet meer in staat is het radio-station te bemannen.

Een triest verhaal, met een trieste afloop. Maar Alex, ben ik na al die jaren nog niet vergeten.