Portugese vrouwen in Amsterdam

De tram kwam aangestormd, en rinkelde voor een plotseling overstekende voetganger, en kwam al schokkend voor het verhoogde perron tot stilstand. Op de voorkant van de tram stond “Centraal Station” aangegeven, dat was in ieder geval de goeie richting op, want ik wou naar het centrum van Amsterdam.
Als ik ergens met een schip in een haven lag, probeerde ik zoveel mogelijk gebruik te maken van het openbaar vervoer, dit natuurlijk om zo goedkoop mogelijk van en naar de stad te komen, maar ook om weer eens onder ´de mensen´ te zijn.
Ik had daar altijd behoefte aan, om na een lange zeereis, weer eens ´gewone´mensen te zien en weer eens wat anders te horen, dan altijd dezelfde sterke verhalen en ouwbollige moppen tijdens pikheet aan boord.

Het was nogal druk in de tram, en er waren nog maar weinig zitplaatsen over, en met enig geluk had ik nog een plekje weten te bemachtigen. Voor mij zaten twee dames, waarvan ik, door hun taalgebruik en Mediterrane uiterlijk, afgeleid had dat het Portugese dames waren. Ze waren goed gekleed, met gouden sieraden en zo rond de dertig jaar oud. Het zouden zussen kunnen zijn. Het was vreemd, maar niemand begon een gesprek in de tram die middag, vrijwel iedereen zat zwijgend voor zich uit te staren. Behalve de twee dames, die waren dusdanig in een dialoog verwikkeld, dat ze geen enkele aandacht hadden voor hun omgeving of mede-passagiers, en hadden dus ook niet door, dat ik woordelijk kon verstaan waar ze het die middag in hun gesprek over hadden.
Een van de dames vertelde dat ze de vorige avond met haar minnaar op stap was geweest, met alle bijbehorende details. Het moesten goede vriendinnen van elkaar geweest zijn, want de details waren nogal pikant. Haar uitleg duurde vele minuten, ze moest er wel van genoten hebben dacht ik, dat ze zo´n uitvoerig verslag van haar avontuur deed, en dan nog wel in een publieke omgeving.
Enfin, we naderden het CS, en ik maakte aanstalten om op te staan en uit te stappen, maar voordat ik van mijn plaats wegliep, wenste ik de dames, in goed verstaanbaar Portugees, nog een prettige dag verder.

De dame die het verhaal deed, schrok zichtbaar en werd rood van schaamte en sloeg haar handen voor haar gezicht. De andere wist niet waar ze kijken moest, en prevelde een excuus, maar ik had me al omgedraaid, om genoeglijk uit te stappen, als een detective die zijn eerste spionage opdracht met succes had afgerond.

© Dick Bal, 2010

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: